accepting (me) you
Μέσα σε αυτήν τη βδομάδα, κάποιος μου είπε πως "αυτά που δεν αποδεχόμαστε στους άλλους είναι αυτά που δεν αποδεχόμαστε στον εαυτό μας".
Και, δεν ξέρω για σένα, αλλά νομίζω ότι πολλοί από εμάς τείνουμε να κατακρίνουμε ανθρώπους που βλέπουμε γύρω μας για πράγματα που εμείς, με τα δικά μας στάνταρ και δεδομένα, δε θα κάναμε ποτέ, πράγματα που θεωρούμε "λάθος". Εγώ, τουλάχιστον, έχω πιάσει τον εαυτό μου να το κάνει πολλές φορές.
Δεν είναι ότι θέλω να είναι όλοι σαν εμένα. Ξέρω πως αυτό θα ήταν και ουτοπικό και βαρετό και σίγουρα όχι το σωστότερο, δεδομένου του ότι σίγουρα δεν έχω το αλάθητο και σίγουρα δε γνωρίζω τα πάντα -για την ακρίβεια, μάλλον αυτά που όντως γνωρίζω είναι πολύ λιγότερα απ' ό,τι θα ήθελα να παραδεχτώ.
Είναι στιγμές, όμως, που κρίνω συμπεριφορές και επιλογές άλλων ανθρώπων, ή ακόμη και του ίδιου μου του εαυτού, με τρόπο αυστηρό και απόλυτο και υπερβολικό. Απορρίπτω ολόκληρες ανθρώπινες σχέσεις για λεπτομέρειες, χάνω το ενδιαφέρον μου για κάποιον ή ακόμη και θέτω τον εαυτό μου σε κάποιο αντίθετο στρατόπεδο από αυτόν, μόνο και μόνο επειδή έκανε κάτι που, αν και αμελητέο, για μένα ήταν αχρείαστο ή κακόγουστο ή "λάθος". Δεν είναι και απ' τα καλύτερα χαρακτηριστικά μου...
Όλα, όμως, ξεκινάνε απ' τον εαυτό μας. Κι εγώ ξέρω πως είμαι αυστηρή με εμένα την ίδια. Ξέρω πως με κρίνω δέκα φορές πιο έντονα απ' ό,τι θα έπρεπε για κάθε λάθος που κάνω, για κάθε σκέψη που ξεφεύγει, για κάθε ιδέα που δεν ταιριάζει στα πλαίσια που μου έχω δημιουργήσει. Και όταν κοιτάζω γύρω μου, για κάποιον ανεξήγητο λόγο μοιάζει λες και απαιτώ και οι άλλοι να ξέρουν και να ακολουθούν τους ίδιους κανόνες. Γιατί να τους ακολουθώ εγώ κι όχι αυτοί;
Αλλά ξαφνικά μου γεννήθηκε κι άλλη μία ερώτηση: Γιατί να μην τους ακολουθούν αυτοί, και να τους ακολουθώ εγώ; Γιατί να μην προσπαθήσω να απελευθερωθώ, να αφήσω τον εαυτό μου να βγει απ' τα νερά του, έστω λίγο, για να δω πώς είναι; Να προσπαθήσω να καταλάβω γιατί όλος ο κόσμος κινείται τόσο διαφορετικά, κάνοντας το ίδιο, αφήνοντάς με να εξερευνήσω αυτήν τη ζωή και από άλλες οπτικές, κι όχι μόνο μέσα απ' τα γυαλιά που μου φόρεσα κάποτε, όταν ήξερα πολύ λιγότερα από αυτά που ξέρω τώρα -τα περισσότερα εκ των οποίων μάλλον γεννήθηκαν μέσα από φόβο και τραύματα, πράγμα που ποτέ δεν είναι ιδιαίτερα υγιές.
Κι έτσι, το αποφάσισα. Και μέρα με τη μέρα, λεπτό προς λεπτό, προσπαθώ να αφεθώ. Έστω λιγάκι. Ίσως να μπορώ και ίσως να το καταφέρω. Και ίσως στην πορεία να ανακαλύψω κάτι μαγικό.
