5 scary movies (irl).
Ποτέ δε μου άρεσαν οι τρομακτικές ταινίες. Αν και ξέρω πως βλέπω κάτι ψεύτικο -και φροντίζω να το υπενθυμίζω στον εαυτό μου σε κάθε καρέ- δεν έχω βρει ακόμα τον τρόπο να ηρεμώ και να τις απολαμβάνω. Ίσως θα τις απολάμβανα περισσότερο αν είχαν λιγότερα jump scares. Κι αν ήταν λίγο πιο φωτεινές. Κι αν ήξερα με σιγουριά πως όλα θα πάνε καλά στο τέλος.
Σου θυμίζει κάτι;
Ίσως ο τίτλος αυτού του ποστ θα έπρεπε να ήταν Πράγματα που με κάνουν να νιώθω όπως οι τρομακτικές ταινίες.
Για παράδειγμα...
- Η φράση "Θέλω να σου πω κάτι μετά" και οποιαδήποτε παρεμφερής της.
- Η αναμονή. Οποιαδήποτε αναμονή για κάτι για το οποίο... well, ανυπομονώ.
- Το ενδεχόμενο να μην προλάβω να κάνω όλα αυτά που θέλω (μες τη μέρα ή σε αυτήν τη ζωή)
- Οι τσακωμοί, οι εντάσεις, οι αντιπαραθέσεις, η έλλειψη ετοιμολογίας μου και η δυσκολία μου να βρω τις κατάλληλες λέξεις για να εξηγήσω αυτό που νιώθω ή σκέφτομαι χωρίς να παρεξηγηθώ.
- Το να χάσω όσους αγαπώ. Με τον έναν ή τον άλλο τρόπο...
Θα μπορούσα να γράψω πολλά περισσότερα. Ίσως να υπήρχαν και κάποια που θα άξιζαν μια θέση σε αυτό το τοπ 5.
Όσο περνούν τα χρόνια παρατήρω πως βρίσκω όλο και περισσότερα πράγματα που με τρομάζουν, όλο και περισσότερους λόγους να ανησυχώ.
Και υπάρχει σίγουρα μεγάλη διαφορά ανάμεσα σε αυτά που με τρομάζουν γενικά και σε αυτά που με τρομάζουν μες τη μέρα, ανά εκάστοτε χρονική περίοδο, βάσει των τρεχόντων γεγονότων της ζωής και της καθημερινότητάς μου.
Δεν έχω βρει ακόμη τον τρόπο να μην ανησυχώ τόσο πολύ. Μπορεί, αν είμαι τυχερή, να τον βρω στην πορεία. Μπορεί, όμως, και όχι. Θα ανησυχήσω για αυτό αργότερα!
